چاپِ چهارم- نافرمانی مدنی



برای اشتراک در سایت، کانال گاه فرست و کانال آهستگی، لطفا کلیک کنید.



نافرمانیِ مدنی بحثی است هم آکادمیک، و هم عملی. از نظرِ خودِ هنری دیوید ثورو، که از حرّافی کلافه‌‌ بود، بحثی بوده فقط برای عملِ مشخص و ملموسِ اخلاقی-اجتماعی و عملا منجر به تغییرِ واقعیتِ بیرونیِ نامطلوب.

او خود به‌تنهایی دست به‌عمل زد. اما توضیح‌اش در این رساله، شاهدی‌ است بر امیدِ او به تبعیت یک ملت و همه‌ی ملت‌ها و انسان‌ها برای پیروی از این الگوی رفتاریِ فردی-جمعی.

بعد از او، کسانی دیگر، هم در عمل و هم در نظر این بحث را دنبال و تکمیل‌تر و عمیق‌تر کردند؛ آدم‌هایی مثلِ تولستوی، مهاتما گاندی، رزا پارکز، مارتین‌لوتر کینگ، ماندلا، جین‌شارپ، جان راولز، چامسکی و جنبش‌های مکرر مردمِ عادی در قرن ۲۰ و ۲۱.

اما روایتی که از ثورو در این باره می‌شنویم، کهنه‌گی نمی‌پذیرد، برای همیشه زخمه‌‌هایش را بر روح و وجدان آدمی می‌زند، با زبانی که گاهی به شعرِ ناب تن می‌‌زند -بی‌آن‌که در بندش باشد-، با زبانی تماما خطابی در برابرِ گریبان وجدانِ خواننده که رهایش نمی‌کند، با تنهایی‌ِ استوارش در برابر جریانِ عظیمِ تسلیم و همرنگی که همیشه در برابرِ فرد قرار دارد و با جانِ امیدوارش!

تنهاییِ او چنان بود که مجبور می‌شود به دوست، همفکر،‌ معلم و پشتیبان‌اش، رالف والدو امرسون که از آن‌طرف میله‌های زندان با تعجب و سرزنش می‌پرسد،
“هنری! این‌جا چه‌ می‌کنی؟!”
این طور جواب بدهد:
“راستی! رالف، تو اونجا چه می‌کنی؟!”
و این امرسون کسی است که یکی از وجدان‌های همیشه زنده‌ی ملتِ آمریکاست! اما در برابر گور ثورو می‌ایستد و حسرت‌اش را برای جایگاهِ بلند او چنین بازگو می‌کند:
“او تنها انسان آزاد سرزمین‌اش بود؛ استقلال‌اش چنان نمودی داشت که دیگران در مقایسه با او برده‌گانی بیش نبودند.”
=================
چاپِ چهارمِ کتاب در بازار منتشر شد.




برای اشتراک در خبرنامه و دریافت مطالب از طریق ایمیل، ایمیل خود را اینجا وارد کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *