صنعتِ پزشکیِ کاسب‌کارانه‌‌ی فاسد

برای اشتراک در همین سایت، کانال گاه فرست و کانال آهستگیْ لطفا کلیک کنید

برای دانلود کتاب‌ها لطفا همین‌جا را کلیک کنید ‌



– این روزها عجیب نیست که در معابر عمومی با بیل‌بوردهای سراسری یا کوچک‌تری برخورد کنید که خدمات پزشکی یا خدمات دندان‌پزشکی را تبلیغ می‌کنند. این تبلیغات حرفه‌ای است و از مدل‌های عکاسی در آن‌ها استفاده می‌شود. از قدیم، نظام‌پزشکی فقط اجازه‌ می‌داد دو تابلوی استاندارد نیم‌متریِ عمود بر هم روی دیوار مطب، وجود دکتر را نشان بدهد.

– روزنامه‌ی شرق در تاریخ ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۷، گزارشی مفصل را با عنوان تبانی در اتاقِ عمل منتشر می‌کند. عنوان‌های فرعی به این شرح اند: “همه می دانند حتی وزیر بهداشت“، “کالای چینی به جای جنس مرغوب“، “قیمت های غیرواقعی به دلیل رشوه به پزشکان“، “رشوه به پزشکان از چه زمانی شروع شد“، “رزیدنت ها هم رشوه می گیرند“. گزارش بسیار تکان‌‌دهنده است. اصل مطلب به دنبال رشوه‌ای است که شرکت‌های تجهیزات پزشکی به بعضی از جراحان می‌دهند، به‌طوری که در سال به حداکثر ۲۰۰ میلیون تومان می‌رسد یا این‌که آن جراح را -بعضا با خانواده- رایگان به خارج می‌فرستند. اما نوشته روایت‌های متفاوتِ دیگری را از تقلب و کلاه‌برداری هم بازگو می‌کند.

– یک پزشک عمومی بعد از مدتی کار مرتبط، مطبی باز می‌کند و خدمات زیر را هم در مطب و هم در درمانگاه خصوصی ارائه می‌کند، لابد به صورت تمام وقت (به نقل از یک بیل‌بورد):
 لیزر موهای زائد بدن، درمان جوش، اسکار و لک، با جدید ترین متد پی آر پی، میکرو نیدلینگ جهت جوان‌سازی ، درمان قطعیِ چین و چروک، اسکار، استریای بارداری، لک، و … با جدید ترین دستکاه درماپِنِ ۳، لیفتینگ و آر افِ صورت، میکرودرمی، هیدرودرمی و ویتامینه، برداشتن خال، زگیل و انواع ضایعاتِ پوستی، تزریق بوتاکس، تزریق انواعِ ژل و فیلر، انجام کویتیشن جهت رفع چاقی موضعی و سلولیت، رژیم درمانی، ماساژ صورت و …

– در روزنامه‌ی مشرق، ۲۶-۰۶-۱۳۹۷ این عنوان‌ها را می‌خوانیم: “سونامی تبلیغات کاذب جراحی زیبایی در ایران” ، “دماغ عروسکی با گارانتی مادام العمر“.

– با پدیده‌ی ارجاع بیمار به یک داروخانه‌ی خاص هم به‌خوبی آشناییم. بعضی پزشکان به این‌طریق ماهانه پورسانت می‌گیرند.

– در خبرهای دیگر می‌بینیم که جراحی بینی در ایران نسبت به متوسط دنیا خیلی خیلی بالاتر است.

– می‌شنویم که به بیماران زیادی فوراً جراحیِ کمر پیشنهاد می‌شود، اما پزشکان دیگری درمان‌های غیرجراحی و مخصوصا درمان‌های سبک زندگی و آب‌درمانی را پیشنهاد می‌کنند و بیمار با رعایت همین‌ها معالجه می‌شود.

– همگیِ این‌ها جدا از شیادی‌‌های صریحی است که خود را بدون هیچ پژوهش بی‌طرفانه‌‌ی علمی به نام طب سنتی، و طب اسلامی معرفی می‌کنند و برای مردم بی‌‌چاره مانده و پاسخ نگرفته از درمان‌های پزشکی، نسخه‌های خطرناک می‌پیچند، دارو تولید می‌کنند و پول می‌انبارند (در یک مورد برای درمان درد سیاتیک، بادکش و زالو در ناحیه‌ی کتف تجویز شده بوده)

این‌ها را بگذارید کنار این خبر‌ها:

– افشای ۱۵۰ میلیون رشوه ی دارو سازان بزرگ جهانی (از جنس امثالِ فایزر و روش) به نویسندگان و سردبیران انجیل پزشکی در سال ۲۰۱۷.

– تحمیلِ پروژه‌های پژوهشیِ جهت‌دار به مراکز پژوهشی و دانشگاه‌ها از طرفِ شرکت‌های تجهیزات پزشکی و دارویی که بانی و تامین‌کننده‌ی مالیِ اصلی پژوهش‌های پزشکی اند. به این ترتیب پژوهش‌ها در خطِ سیاست‌های توسعه‌ایِ شرکت‌ها پیش‌‌خواهند رفت.

– فقط در سال دوهزار و شانزده ۲۶.۹ میلیارد دلار هزینه تبلیغات دارو شده است و تجویز دارو در همین سال فقط در آمریکا ۳۲۹ میلیارد دلار بوده است.

– داروسازان بزرگ، در کنار موادِ درمانی، برای آرایش، زیباییِ دائمی، لوازمِ آرایشی و چاق و لاغر شدن و عضلانی‌شدن بازوهای جوانان و انواع دیگر نیازهای ساختگیِ مردم، موادِ شبهِ دارویی‌ای را می‌سازند که همگی به‌ظاهر موثر یا اصلا بی‌اثر اما به شدت خطرناک اند.

– همه‌ی این‌ها در کنار انواع وسایل لاغری و ظاهرا ورزشی که شرکت‌های تجهیزات پزشکی تولید می‌کنند، اما هیچ پیشنهادی در مورد اصلاحِ سبک زندگی و رژیمِ خوراکیِ خریدار نمی‌کنند، چرا که به کاسبیِ آنان مربوط نیست. آنان حداکثر رضایتِ موقتیِ مشتری را دنبال می‌کنند و نه بیشتر.

===============

این شواهد و بسیاری شواهد دیگر در ایران و در جهان نشان می‌دهند که پزشکیْ امروز به یک صنعت با گردشِ مالی بسیار بالا تبدیل شده که هیچ سنخیت و شباهتی با “هدف کاهش رنج و درد بیماران – و نه به‌کلی حذف درد” ندارد، منتها در سرزمینِ بی‌دروپیکر و بی‌صاحبِ ایران، به کمک فساد اجتماعی و حتی سیاسی این فاجعه چندین بار مضاعف شده.

در کشورهای با حساب و کتاب تر، انجمن‌های تخصصیِ پزشکیِ متعددی وجود دارند که پزشک حق نظارت بر خود را به آن‌ها داده است. این‌ها مثل احزابْ رقیبِ یک‌دیگر اند و منتظر گزک گرفتن از یک‌دیگر و از پزشکان اند. به همین خاطر هزینه‌ی انواعِ کلاه‌برداری و سوء استفاده‌ی پزشکان از اعتماد بیمار بسیار بالا می‌رود و فساد کم می‌شود.

– اما حالا دیگر کمتر شاهد پزشکان شریف و حکیمی مثل نورالحکما هستیم که در خیابان ریِ تهران و محله‌های دیگر کاسه‌ای پول در هشتیِ مطب‌شان می‌گذاشتند تا هر بیمارکه خواست پول بگذارد یا اصلا برای نیاز بردارد، یا این که نسخه‌اش را علامت می‌زدند تا داروخانه پول دارو را به حساب حکیم بگذارد؛ همین‌طور پزشکانی مثل محمد حسین مرندیان، پدر پزشکی کودکان ایران، آلبرت شوایتزر (این‌جا) و دکترهای عمومیِ ۶۰، ۷۰ سال قبل محله‌های خودمان که محرم و حل‌شده در مردم بودند و بدون پیچیده‌سازیِ مراحل درمان، دردها را درمان می‌‌کردند.

– دیگر کمتر شاهد امثالِ دکتر میخائیل بولگاکفِ‌ (نویسنده‌ی رمان پرشهرتِ مرشد و مارگریتا) هستیم که در جوانی و به محض فارغ‌التحصیلی پزشک روستا می‌شود، در آن روستا به کلی از نظر کیفی متحول می‌شود، انسانی نو ازو زاده‌ می‌شود و از یک فرد بی‌تفاوت نسبت به بیمار به کسی تبدیل می‌شود که لبخند رضایتِ بیماران و دستمال کم ارزشِ گلدوزی‌شده‌ی اهداییِ دختری او را به وجد می‌آورد که خودش پای له‌شده‌ی او را قطع کرده و از مرگ نجاتش داده. او شرح تجویز‌‌ها و جراحی‌هایش را در کتاب “یادداشت‌های یک پزشک جوان” داده است که خواندن‌اش را باید در تمام مراکز آموزشیِ (مخصوصاً پزشکی در ایران و جهان) یک “باید” دانست.( این‌‌‌‌‌جا و این‌جا و اینجا )


ایوان ایلیچ پزشکیِ امروزه را یک صنعتِ بیماری افروز (بیمار ساز) می‌داند. یعنی اولا تابعِ قوانین یا عرف‌های بازار آزاد است و ثانیا تولید‌کننده‌ی حس بیماری در همه‌ی مردم است. کاری می‌کند که هر کس که به آن مراجعه می‌کند، با چندتا بیماریِ شناخته و ناشناخته برگردد و احساس وابستگیِِ به این صنعت و به پزشک ذهن‌اش را پر کند. این صنعت، هنر باستانیِ کنار آمدن با درد و رنجِ بی‌درمان، پیری و مرگ را لگدمال می‌کند و اعلام می‌کند که همه‌ی دردها را حتما و باید به کلی حذف کرد، باید تلاش کرد انسان به هر نحوی زنده بماند؛ و به‌علاوه باید همه‌ی تلاش‌اش را برای زنده ماندنِ مصنوعیِ او تا آخرین لحظه انجام دهد، بی‌توجه به آن که “بیمار”ی که بیشترِ اندام‌ِ حیاتی‌اش تخریب شده‌ اند در شرایط طبیعی باید مرده باشد. (نک ایوان ایلیچ: این‌جا و”پزشکی نمایی و ایوان ایلیچ” نوشته‌ی دکتر شهرام رفیعیان، دانشگاه اصفهان، و مکافات پزشکی اثر مشهور ایوان ایلیچ و این مقالات دانشگاهی در باره‌ی مکافات پزشکی: این‌جا و این‌جا )

این صنعت، اصلا کاری به پیشگیری ندارد، کاری به درمان‌های طبیعی و خوراک درمانی و درمان‌های جایگزینِ زیر نظرِ پژوهش‌های علمی ندارد، بلکه بر درمان به‌کمک دارو و تجهیزات به‌جای پیشگیری تاکید دارد، چرا که خودش عامل درمانِ کذاییِ خودخوانده است. در حالی که می‌دانیم در صورت پیشگیریْ و یادگیری مراقبت از خود، بخشِ عمده‌‌ای از بیماری‌ها (مخصوصا بیماری‌های سبکِ زندگی و بیماری‌های عفونیِ ناشی از شرایط ناسالم زیستی و ..) به حداقل می‌رسند و بیماری‌های دیگر در مراحلِ اولیه‌ی خود می‌توانند شناسایی و درمان بشوند.

این صنعت مثلا تلاش می‌کند پیرمرد ۹۰ ساله‌ را با انواع لوله‌هایی که به او وصل کرده‌اند به زور زنده نگهدارد، در حالی که اگر هم زنده بماند، موجودی علیل و ناتوان، مثل تکه‌ای گوشت ازو باقی می‌ماند که به کمک دارو یا تجهیزات، قلب‌اش هنوز می زند. یا این که بیمار سرطانیِ رو به موت را با همین وضع مدت‌ها به بیمارستان می‌آورند و پس می‌فرستند و سرانجام او را در بیمارستان نگه‌می‌دارند تا بالاخره به سختی و با درد و رنجی بیشتر از حالت طبیعی جان بدهد(به‌جای تجویزِ داروی ضد درد قوی). اسم این وضع را می‌گذارند بالا‌بردن کیفیت حیاتِ بیمار! در حالی که می‌دانیم تعریف حیات و زندگی هر چه باشد، جز این است. بگذریم که از نظر بعضی متفکرین، عمرِ با کیفیت، یعنی انگلِ و وابسته‌ به دیگران نبودن و انجام کار مفید برای دیگران به ازای دریافت خدمات از آنان. از نظر بعضی دیگر، وابسته به دیگران نبودن و داشتن تواناییِ فیزیکی و ذهنیِ انجام امور شخصی به شکل درست.

در این صنعت کسی به سراغ تلاش و پژوهش علمی و آماری در این باره نمی‌رود که اگر بیمار‌ِ سرطانیْ روال‌های شیمی‌درمانی و رادیوتراپی را از سر نگذراند، و فقط داروی کاهش درد (مثلا مرفین و تریاک) بگیرد، خوراکِ مُغذیِ سلول‌های سرطانی (از جمله‌ شکر) نخورد، ورزش منظم و موثر بکند و … ، آیا عمرِ مفید و با کیفیت‌‌اش (به‌معنای واقعیِ کلمه) بیشتر می‌شود یا کمتر. در حالی که می‌دانیم اثرات جانبیِ آن درمان‌های روال‌مندِ پروتکلی بسیار خطرناک اند و معلوم نیست که عمرِ واقعیِ بیمار را کوتاه‌تر کرده اند یا واقعا بیشتر. در همه‌حال، این اصلِ کذاییِ “بهبود کیفیتِ حیاتی بیمار” است که همه‌ی این روال‌ها و لوله‌های عجیب و غریبِ وصل‌شده به بیمار را توجیه می‌کند و خواسته یا ناخواسته از بیمارِ رو به موت وسیله‌ای می‌سازد برای چرخاندن چرخ صنعت پزشکی و بیمارستانی.

” بیماری‌افروزی به معنای گسترش سودجویانهٔ مرزهای تعریف‌شدهٔ بیماری‌ها در جامعه است. هدفِ بیماری‌افروزی گسترش بازار خدماتِ درمانی از طریقِ ترغیبِ بخش بیشتری از جامعه به استفادهٔ بیشتر از آن‌هاست. شرکت‌های داروسازی، پزشکان (خواسته یا ناخواسته) و طیف گسترده‌ای از ارائه دهندگان خدمات درمانی از بیماری‌افروزی سود می‌برند. مُبلِغانِ بیماری‌افروزی معمولاً خود را بیماری‌افروز نمی‌دانند، چرا که منطق بیماری‌افروزی معمولاً به صورت معیارها و شاخص‌های حرفه‌ای، تخصصی و دارای پشتوانهٔ علمی به آن‌ها معرفی می‌شود. متقاعد کردن افراد سالم به این‌که دچار نوعی بیماری هستند بسیار سودآور است. شرکت‌های بزرگ داروسازی فعالانه در تلاش برای تعریف بیماری‌های جدید یا بازتعریف بیماری‌های موجود هستند و آن‌ها را به خدمات‌دهندگان و خدمات‌گیرندگان معرفی می‌کنند.” (روزبه‌فیض، این‌جا)


در سرزمینِ ما، همین صنعتِ پزشکی به اضافه‌ی اعتماد معمول و واجب به پزشک، به همراه بی‌صاحب بودنِ حیات اقتصادی و اجتماعی و …، موضوع درمان را به فساد و کلاه‌برداریِ صریح بسیار نزدیک کرده، مگر به حکم استثنا، مگر به حکم وجود پزشکانی شرافت‌مند که می‌توانند آبروی بشریت باشند. اما اینان بسیار انگشت‌شمار اند.

در این ماجرا تقصیر یا قصور متوجه چه عواملی یا مجموعه عواملی است؟
– صنعت دارو سازی؛
– صنعت تجهیزات پزشکی؛
– حاکمیتِ قواعدِ بازار آزاد بر فرایندِ درمان؛
– پزشکان؛
– موسسات درمانی (بیمارستان‌ها و درمانگاه‌‌ها که ساختار و عمل‌کردشان بسیار متفاوت و پیچیده‌تر و معضل‌ساز‌تر از درمان در مطب است)؛
– سکوت یا همراهی دولت ها با نظام جدید صنعت پزشکی مدرن یا مدرنِ فاسد؛
– خود مردم و اعتمادِ مطلق‌شان به این صنعت؛
– اولویتِ درمان بر پیشگیری از طرف همگان؛
– وحشتِ ناسالمِ مردم از امر طبیعیِ تحمل قدری رنج، پیری و مرگ به کمک القائات نظام درمانی مدرن.


پیدا کردن عوامل این وضع بحث‌های آزاد و مفصلی را لازم دارد. اما تا آن موقع برای تغییر وضع و حالِ خودمان، نقش مردم به‌عنوان جامعه‌ی هدفِ نظام سلامت و درمان و همین‌طور جامعه‌ی هدفِ  صنعتِ پزشکی از هر چیزی مهم‌تر است. آگاهیِ مردم از ترفند‌های بازارِ آزادِ درمان و پزشکی در کلِ دنیا، و ترفند‌های رایج در پزشکیِ در این سرزمین می‌تواند همین مردم را به راه‌حل‌های خلاقانه‌ای راهنمایی کند.


درمان، چیزی است که با اعتماد باید همراه باشد. این اعتماد امروزه سلب شده است. این‌جاست که هشیاریِ بیشتر می‌تواند کمک کند که موقع مراجعه به این چنین صنعتی احتیاط بیشتری کرد. مثلا وقتی جراحی پیشنهاد جراحی می‌دهد، حتما با چند پزشکِ عمومی و متخصصْ مشاوره انجام شود. به پزشکانی مراجعه شود که وقت سرخاراندن دارند و می‌توانند دقایقی پس از مراجعه‌ی بیمار به علائم و شنیدن شرح‌حال فکر کنند، بعد از معاینه‌ی مستقیم و استفاده از فنونی که در تاریخ پزشکی مرسوم بوده (مثل دق، دقت کردن به چهره‌، راه‌ رفتن، طرز نشستن، نحوه‌ی حرف‌زدن و …)، به یک تشخیص اولیه برسند و کار درمانی- پژوهشیِ خودشان را بر روی مریض شروع ‌کنند. در یک گزارش ادعا می‌‌شد که درصد بالایی از پزشکان، بعد از اولین شکایت‌های بیمار، در عرض کمتر از ۲۰ ثانیه تصمیم‌شان را برای نسخه‌ نوشتن برای بیمار می‌گیرند. گفته‌های بیمار را بعد از آن ۲۰ ثانیه دیگر نمی‌شنوند و تغییری در تشخیص اولیه‌شان نمی‌دهند، چرا که او را قبلا بر روی چهارچوب‌های خودشان خوابانده‌اند و تصمیم‌شان را گرفته‌اند.

خلاصه باید برای کاهش نسبیِ درد و رنج و در عین حال کنار آمدن با بعضی دردهای بی‌درمان کاری کرد و در عینِ‌حال قربانیِ صنعتِ پزشکی نشد و چرخ این صنعت را هم تا جایی که می‌شود کند کرد.

برای این هدف،‌ بایستی بیشتر افراد جامعه از مشکل آگاه شوند تا گفتگوهای اجتماعی برای کشفِ راه‌حل‌ها شروع شود.
هیچ راه از پیش‌ساخته‌ای وجود ندارد!

==================
نوشته‌ی روزبه فیض هم به مسئله‌ی درمان، به مثابهِ امری صنعتی-اقتصادی-حرفه‌ای می‌پردازد و به استفاده‌ی محتاطانه از خدمات پزشکی تاکید می‌کند:
خدمات درمانی: اولین یا آخرین راه حل؟




 


غلامعلی کشانی

غلامعلی کشانی

For more info on me, please refer to www.couchsurfing.com/keshani but in short: I am Gholamali Keshani, 60 years old retired translator in Iranian Railway, and still a freelance and volunteer translator for Social action and Hobby, translating what my ideals and moral duties orders me. My contribution and donation response to the free air and light and water and ... is going on the way of social activity and Non violence. Gandhi, Albert Schweitzer, Tolstoy, Thoreau, Roman Roland, and Mostafa Malekian and M. Nikfar are my people of interest. my books has been for free download since 16 years ago in internet, books such as CIVIL DISOBEDIENCE and GANDHI and STALIN. CONTACT: keshanigh@gmail

One thought on “صنعتِ پزشکیِ کاسب‌کارانه‌‌ی فاسد

  1. خواننده ی گرامی بانو حوری این نظر را داشته اند:

    سلام.‌ممنون از تهیه و به اشتراک گذاری این مقاله. کاملا با این مقاله همدلی دارم. آنجای مقاله که ذکر کردید، مقصر کیست؟ و مواردی را برشمردید، شاید یک مورد دیگر هم بتوان اضافه کرد.
    آن اینکه انسان امروزی نگاهش به مرگ با نیاکانش فرق دارد. نیاکان ما مرگ را بخشی از زندگی می دانستند. از این رو بچه ها را از همان ابتدا با این مفهوم آشنا می کردند. چیزی همچون خود زندگی. اما امروزه مرگ نه در خانه که در بیمارستان و به دور از چشم خویشان و آشنایان اتفاق می افتد. ما از مرگ فرار می کنیم و در کل زندگی نمی خواهیم نامش را ببریم. اگر نگاهمان را عوض کنیم و طبیعی تر به مرگ نگاه کنیم، دیگر به این همه تقلا نیاز نداریم. اگر مفهوم پیری برایمان رعب آور نباشد، از تیره شدن رنگ موهایمان گرفته تا افتادن خطوط بر صورتمان وحشت زده نمی شویم.
    باید بخواهیم و یاد بگیریم که طبیعی باشیم. و از تلاش دائمی برای این جنگ نابرابر با زمان دست برداریم. آنگاه هم از پیر شدن نخواهیم ترسید. و مرگ‌را هم همچون صورت دیگری از زندگی بپذیریم.

    پس از مطالعه کتاب های خانوم الیزابت کوبلر راس به این نتیجه رسیدم که نگاهم را به مرگ و نیز پیری عوض کنم. مطمئنا با ایشان و کتابهایشان آشنایید. برایم چیزی شبیه کشف بود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.